Digitaal dagboek

Lees hier onze spannede verhalen

En het verhaal van Karel Mertens gaat verder

by Jacqueline Boelens on 19/06/2017

Dinsdag 14 Mei 1940

De stad Lier werd ontruimd door de bevolking. Gemeentebestuur en politie hadden als eersten het hazenpad gekozen. Plunderaars, zowel burgers als militairen, drongen binnen de stad en gingen de leegstaande huizen binnen. Een verkennerspatrouille werd erop afgestuurd. Sgt. Huygebaert (verkenner) knalde met zijn handmitrailleur een plunderaar (artillerist) neer en verwondde een tweede.

Om 3:30 h stond de sectie Goossens bij Olt. Van Overeem. Deze staat ons verbaasd aan te kijken. “Op de steenweg naar Herentals zult ge de 9e cie vinden” wist hij te vertellen. Iedereen, sergeant incluis, namen plaats op de tractor en fullspeed de baan op. Verschillende regimenten kwamen ons in wanorde voorbij en trokken richting Lier. Op enkele plaatsen moesten we voorzichtig rijden daar, waar men beweerde, de weg ondermijnd zou zijn.

Te Nijlen konden we niet verder, de bruggen waren opgeblazen. Dan maar weer terug naar Lier waar we de korpsoverste samen met de majoor IV/9 aantroffen. Zij stuurden ons de steenweg naar Aarschot op tot het Fort van Lier. Na een half uur tussen de verschillende compagnies gezocht te hebben ontdekten we eindelijk de 9e cie. Dit was op een zestal km van het dorp Koningshooikt. De CP/14e alsook de CP/IV/9 bevonden zich nabij de CP/9 te Itterbeek.

Rond de middag werden wijzigingen aangebracht in de opstelling van het korps. Het IIe en III/9 kwamen nabij het fort te liggen terwijl het I/9 in het 2e echelon lag aan de boorden van de Nete-rivier. Inmiddels was Adj. Hoschet komen opdagen. Ook hij was tijdens de nacht verloren gelopen en er was op hem geschoten. Hij was echter niet geraakt.

In de namiddag werden stellingen gemaakt nevens die van de fuseliers en dat in het open aardappelveld. ’s Avonds zouden twee man de wacht optrekken bij het stuk, de anderen zouden rusten.

Van rusten tijdens de nacht is er niet veel in huis gekomen, omtrent 23h kwam een vliegtuig twee fusées afwerpen boven onze stellingen.

Karel Mertens

Hoogstwaarschijnlijk ingevolge zenuwachtigheid en met maar steeds de parachutisten in het achterhoofd brak langs alle kanten een paniekerig schieten uit dat steeds maar aangroeide. Bij stuk 10 bleven de mannen kalm, en maar naar dat vuurwerk kijken. Anderen mengden zich in die gevaarlijke schietpartij. Men liep gevaar op eigen volk te schieten. Over middernacht blies een klaroen “staakt het vuren”. Stilaan verminderde de schietpartij in hevigheid om uiteindelijk te stoppen, we konden opnieuw aan slapen denken.

Jacqueline BoelensEn het verhaal van Karel Mertens gaat verder