Hello, ik ben Jacqueline Boelens en verzorg de PR en Media voor de Koninklijke Verbroedering Grenadiers Vlaanderen.

Geboren in 1943

als een oorlogskindje, zoals de meesten onder ons, in een hardwerkend arbeidersgezin. Mijn vader zag mij voor het eerst toen ik 18 maanden was omdat hij was opgeëist om in Duitsland te werken. Ik ben opgegroeid met oorlogsverhalen, en ook het vervelende gezaag van “het moest eens oorlog zijn !” toen ik mijn spruiten en kool niet wilde opeten!

Mijn ouders

waren hardwerkende mensen: moeder als huishoudster bij een textielbaron en vader als smid in de stadsdiensten Gent. In de grote vakantie mocht ik mee naar het werk met moeder en was onder indruk van de statige villa, voorzien van antiek, schilderijen en een piano op iedere slaapkamer. Ik was een stil en onopvallend kind en hoorde zodoende gesprekken van de directeur die me toch over het “wij” en “zij” deden nadenken.

Ik mocht verder studeren

na de lagere school, wat in die tijd al een hele prestatie was voor een arbeiderskind. Veel inspraak in mijn studierichting had ik echter niet. De onderwijzeres van het 6e studiejaar lagere school besliste dat ik maar in haar voetstappen moest treden, en ik vloog “illeco presto” naar de Oefenschool, voorbereiding van de Normaalschool. Ik had geen barst zin om mijn beroepsloopbaan te slijten om een hele klas de beginselen van het kunnen bij te brengen.

Na 3 jaar durfde ik er eindelijk voor uit te komen dat ik iets in de verkoop wou doen. Ik had graag verkoopster geworden, maar verwisselde het woordje “vendeuse” met “serveuse”, wat me een fikse oorveeg opleverde. Moeder sleurde mij dan maar op de tram recht naar de Handelsschool op de Coupure, en de eerste schooldag aldaar mocht ik kiezen of ik het 3e jaar nog eens zou overdoen, of direct naar het 4e jaar! het argument van de toenmalige directrice dat ik een gemakkelijke tijd zou hebben als ik het jaar over deed was doorslaggevend en gezien deze beslissing mij later een formidabele ervaring zou opleveren was dit een prima keus.

Een van de leraressen

was fervent fan van “Jeugd Rode Kruis” en de ganse klas kreeg dan ook een lidkaart opgesolferd. Verder waren we allen Chinese vrijwilligers om de minder begoede kleuters een Sint Niklaas geschenk te bezorgen in naam van het Rode Kruis. In 1962 vierde het Amerikaanse “Jeugd Rode Kruis” zijn 100 jarig bestaan en er werden 117 jongeren uit 112 landen uitgenodigd om een maand in de “States” door te brengen: 3 weken bij gastgezinnen en de laatste week allen samen op de campus van de universiteit in Washington.

Als dank voor het geleverde werk mocht onze school iemand kiezen om het Vlaamse landsgedeelte te vertegenwoordigen en ik hoorde het dan ook in Keulen donderen toen ik werd uitgenodigd om aan dit programma deel te nemen. Het programma noemde VISTA (Visit of International Students to America).

Ik ontmoette er jongeren

van alle nationaliteiten, één ervan was een leuke Aziatische jongen, die men “Moon” noemde. Ook werd ik goed bevriend met de Poolse delegatie en de Canadezen. Dat dit een onvergetelijke ervaring was hoef ik niet te vermelden. Groot verdriet na deze ervaringsrijke maand en bij het afscheid beloofden we elkaar eeuwig en altijd te blijven schrijven. Maar ja, het leven gaat verder en de relaties verwaterden.

Na een tijdje leerde ik mijn man kennen onder weinig romantische omstandigheden. Een fikse ruzie in de uitgangsbuurt van Gent omdat hij zich nonchalant op mijn handtas had laten vallen terwijl ik aan het dansen was. Het gekibbel is blijven duren gedurende de 50 jaar dat we gehuwd zijn, we vervelen ons nooit!

In februari 2012

werd ik plots gecontacteerd door het Rode Kruis met de vraag of ik wou deelnemen aan een reünie van de toenmalige VISTA-leden te Washington en New York, en dit op initiatief van de Secretaris Generaal van de UN, Ban Ki Moon, die niemand anders bleek te zijn dan de toenmalige “Moon”.

Ondertussen had mijn vroegere Poolse vriend ook carrière gemaakt bij de UN en samen hebben zij dan de idee opgevat voor een jaarlijkse reünie. Een goede 30tal vroegere deelnemers werden terug gevonden en sedert 2012 hebben we ons jaarlijks weerzien :

  • 2012 – Washington en New York
  • 2013 – Wenen
  • 2014 – Geneve
  • 2015 – Oslo

Het weerzien is steeds hartelijk en de echtgenote van BKM, Soon – Taek, is altijd aanwezig. Er is een officieel gedeelte, met notabelen van de gastlanden, maar ook een privé onderonsje, waar we een ontspannen en vrolijke Ki-Moon leren kennen.

Mijn beroepsloopbaan

was voornamelijk in Volvo Cars, en de laatste jaren Volvo Transport, als “stevedoor” klerk bij het lossen en laden van de Volvo boot. De kontakten aldaar waren vooral met truckers en dokwerkers, zodat ik me wel kan handhaven in het mannelijk bestuur van Grenadiers Vlaanderen.

®Hosted en created by Softfusion

PirreJacqueline Boelens